Stage Fright

Gusto kong irecord yan sa cellphone ko, pakinggan paulit-ulit, at paulit-ulit ding kiligin. Pitong buwan na rin, pero yung kilig na binibigay mo sa tuwing hinahawakan mo yung mga kamay ko, kahit magaspang at pasmado, tuwing niyayakap mo ako, tuwing hinahalikan mo ako sa noo, o kahit yung mga simpleng bagay lang gaya ng pagngiti mo sakin, hanggang ngayon, ganun pa rin. Hanggang ngayon, ang lakas pa rin ng epekto sakin. Di ko rin alam eh. Ayoko na ngang alisin yung kamay ko pag hawak mo eh. Ayoko na ngang umalis sa pagkakayakap mo eh. Di ko alam kung bakit nanghihina ako sa tuwing hinahalikan mo ako sa noo eh. Di ko alam kung bakit iba yung ngiti ko pag sinasabihan mo ako ng "Love you, Eye" eh. Alam mo bang sa ginagawa mong yan, lalo kitang minamahal ? Oo, kaya sana, wag mong ititigil ha. Kasi, di na rin ako titigil na mahalin ka eh. Oo, totoo yan. Baka sabihan mo na naman akong bolero eh. Kaya sana, wag kang susuko sakin ha. Alam kong madalas akong topakin, malala ang mood swings ko at marami akong issues sa buhay na nakakaapekto satin, pero naaayos ko naman yun. Basta lagi ka lang nandyan. Basta di mo ako iiwan. Basta di ka bibitaw. Kasi iniisip ko pa lang na mawawala ka sakin, nanghihina na ako. Yung naiisip ko pa lang na hindi ko na maririnig yung mga "Love you, Eye" mo, naiiyak na ako eh. Basta ako, di ako aayaw. Di kita iiwan. Kasi gustong gusto kong laging marinig yan sayo. Marinig yung mga I love you mo, na hinding-hindi ko pagsasawaan. Galing sayo eh. Hahaha. Okay, ang corny ko na. Ganun talaga, mahal kita eh :)