Stage Fright

Ewan ko, pero this past few days, napapabayaan ko blog ko. Hindi naman sa walang ideas na pumapasok sa isip ko, marami rin akong gustong sabihin. Hindi rin naman sa wala akong time, busy ako pero nagkaka-oras naman ako para masingit to, gaya ngayon. Hindi rin ako tinatamad, kasi dapat di ko na to ginawa kung tinatamad ako. Hindi ko alam kung anong nangyayari sakin talaga. Hahaha. At dahil wala na namang kwenta ang post na ito, as usual, magshe-share ng lang ako ng kanta. Kinanta kasi to ng kaibigan ko sakin nung huli siyang nakipagkita. Yep, we're not in good terms last year, pero okay na kami. Hahaha. O siya, enjoy.

D: ...Kung kasama kita ngayon, kinakagat siguro kita. Hahaha.
E: Kung kasama naman kita, nakayakap lang ako sayo. Ang lamig eh. Haha.
D: Haha. E, di yayakapin kita pabalik. :)
E: Basta di mo na ako kinakagat nun ha. Hahaha.
D: Haha. E, ano gusto mong ginagawa ko nun?
E: Hug mo lang ako. Tapos kiss mo ko sa forehead. Tapos tulog na tayo.
D: Maybe someday... :)

CLASS SUSPENDED !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Malakas ang ulan. Medyo tumataas na rin ang baha samin. May Saturday class ako dapat ngayon, kaso ayan nga, nagmumura na yung class suspended sa taas di ba ? Hahaha. Nagising ako ng 6 am, around 7 am nagsuspend ng klase. Balik tulog. Nagising ako ulit ng 2 pm. Kain ng lunch. Hindi pala natuloy yung The Dark Knight Rises namin, kasi may nangyari dun sa manlilibre, pero okay lang sakin kasi tinatamad ako lumabas dahil sa weather. Tapos, kape, kape, kape, kape, kape. Naka-5 cups ako ng coffee sa loob ng dalawang oras para di antukin. Pero wa-epek. Nakatulog ako ng 4 pm, nagising ng 8 pm. Kumain ng dinner, at eto, nagbablog ngayon. Hahaha. O, di ba, napakaproductive ? :D Hahaha. Bilang walang kwenta tong entry na to, magshe-share na lang ako ng isa sa mga favorite kong kanta ni Ed Sheeran na bagay na bagay sa weather ngayon. Habol na rin sa music week ko na naudlot. Hahaha.

HAYAAAAH ! HAHAHA.

Pasensya na kung ngayon na lang ulit ako nakapag-update. Ang dami kasing nangyari eh. Hahaha. At oo, kaya ganyan yung title kasi ikukuwento ko kung ano yung mga naganap na yun. Believe me, mahaba to. Hahaha.

Wednesday - Walang pasok. Rest day. Bawi ng tulog. Panahon rin para gumawa ng homework. Naputol yung internet connection namin neto. Sobrang badtrip ako, kasi wala pa kong homework nun. Inantay kong bumalik yung internet, mula 3 pm... 6 pm... 9 pm... 12 MN. Potek. Wala talaga. Kaya yun, walang homework, kopya na lang bukas.


Thursday - 9 to 12 ang class. Ayos naman, walang masyadong ginawa. Naglesson lang, although dun sa isa kong subject, wala akong maintindihan kasi naguguluhan din yung Prof sa tinuturo niya. Hahaha. Yown. Tapos, may interview kami para sa reporting namin sa isang major subject. Si Sir Jim Gomez ang interviewee. Beteranong journalist daw siya. Sa Associated Press siya nagtatrabaho. Sa pagkakaalam ko, ang AP, international press yun. Kaya yan. Seriously, di ko talaga siya kilala. Hahaha. So yun na nga, 4:30 yung interview, sa Diamond Hotel sa Manila. Naghanap kami ng barkada ko ng gagawin para patayin yung oras. Tambay muna sa 7-11 malapit sa Diamond Hotel. Kain, picture, picture. Hahaha. Tapos mga 4 na nun, okay na raw, sa lobby na lang raw namin siya antayin. Punta na kaming Hotel, tapos pagdating sa entrance, medyo nagkaproblema. Wala pa raw si Sir Jim. Tapos isa lang samin pinapasok para maghintay sa may lobby nila. Yung isang tropa ko na katext ni Sir yung pumasok. Yun. Medyo nabadtrip ako, kasi di kami pinapasok lahat. Kaming 4, nasa labas lang. Para kaming tanga dun, pero wala naman kaming magagawa eh.
Tapos yun, antay antay. Hanggang sa dumating na siya, nakapasok na rin kami sa 4-star hotel. Woo. In their face ! Hahaha. Sa interview, okay naman, although di talaga ako nag-iinterview nun. Nagsusulat lang ako, yung mga kasama ko nagtatanong. Na-amaze ako kay Sir Jim. Mamaw siya. Siya kasi yung tipo ng journalist na pinapadala sa mga giyera, sa mga danger zones. Astig ng trabaho niya. Kailangan talaga na malakas loob mo, kasi pwede kang mamatay dun anytime eh. Tapos ang nakakatuwa pa, sobrang bait at humble niya. Ang galing-galing niya eh, dapat siya yung nagyayabang, pero walang bakas ng yabang. Astig. Mga 6:30 pm na natapos yung interview. Gutom na kami. Nung pauwi na kami, umuulan. Ayos lang nung una, kaso biglang lumakas at may hangin effects pa. Pumunta kami ng mall para kumain, kaso walang "affordable" na restaurant na pwede naming kainan. Labas kami ng mall, malakas pa rin yung ulan at hangin, go lang, gutom na kami eh. Kain kami sa Jollibee. After kumain, umuwi na kami. Medyo humina na yung ulan at hangin, kaso may problema ulit. Bahain pala yung lugar na yun ! Woo. Ang saya. Yung Vans ko basang-basa, yun lang talaga yung concern ko eh. Hahaha. At yun, pagdating sa LRT, naghiwa-hiwalay na kami at umuwi. Mga 9:30 ako nakarating sa bahay. Nilasap ang pagbabalik ng Internet, gawa homework, bagsak sa kama.

Friday - 4:00 am, nagising ako. Grabe yung lakas ng hangin at ulan. Medyo nakampante na ko na walang pasok, signal #3 daw sa Manila eh. Balik tulog. 5 am, nagtext yung class president namin, kinoconvince daw niya yung 7:30-9:00 Prof namin na isuspend na yung klase niya. Ayos. Never gonna leave this bed ang drama ko. Then, 15 minutes later, nagtext ulit, may klase daw. Fucking shit. Ayaw na ngang bumangon ng katawan ko eh. Ang lamig lamig. Ang sarap pa matulog. Panira ng trip talaga si Sir. Tss. So bumangon na ko, nagprepare na para pumasok. Nung nasa tricycle na ko, saka ko naalala na nakalimutan ko yung homework ko ! Buti na lang di pa umaandar tricycle, nabalikan ko pa. Dyahe, 6 na, nasa bahay pa ko. Alam ko ng malelate ako. Kaya nagmadali na ko. May one and a half hours pa ko para bumyahe. Optimism ! Hahaha. Kabado kasi ako, kasi sabi nung Prof namin nung last meeting, 7:30 sharp daw, nasa room na siya. Tapos may activity daw kami, kaya ayoko malate. Kaso, 6:30 na, nasa Pasig pa rin ako. TRAFFIC. Ay mali, HEAVY TRAFFIC. Juskoo. Buti na lang, Kaskasero yung jeep na nasakyan ko. Kahit papaano, di naman ako gaanong na-late. Mga 5-10 minutes lang ako nalate. Whew. Tapos, wala pala si Prof. Sister-in-law niya yung umattend samin. Nag-aactivity na sila nung dumating ako. Ayos naman, nakahabol pa ko. Tapos yun. Okay naman yung grade ko sa activity. Then, lunch break. Nabadtrip ako sa tropa ko. Putek kasi, ako na lang lagi nakikita. Kung makapagmura at makapang-irap eh. Sanay na ako sa kanila, alam ko namang ganun na talaga silang tao, palamura, ganun. Pero yung di ko lang nausog yung upuan ko, malulutong na mura agad ? Napuno na talaga ako, pero dinaan ko na lang sa joke. Pero grabe. Buti na lang marunong na ako magpigil. Hahaha. Ayun, nagklase na ulit. Wala na kong masyadong ikukwento sa isa kong subject, kasi inantok lang ako dun. Dito ako nabuhay, sa Statistics. May surprise quiz. May alam naman na ako kahit papaano, kaya okay lang sakin magquiz. Eh kailangan ng calculator. BAWAL ANG CELLPHONE. Ten-ten-ten-ten ! WALA AKONG CALCULATOR. Nawala sa isip ko kasi nagmamadali na nga ko kanina. Buti na lang mabait si Prof. Pagkatapos niya kami ireview, may 30 minutes pa kaming free. SUGOD ! HANAP CALCULATOR ! Ang problema ko, wala akong kakilalang hihiraman ng calculator. Yun, sabi ko bibili na lang ako. Punta ako ng CEA. Kaso Sci Cal na lang meron, 675 pesos. Tae. Wag na lang. Buti na lang may kasabay akong mga wala ring calcu, naisipan naming manghiram. First try, wala. Second try, nahiram na raw. Ilang tries na, wala pa rin kaming calcu. Malapit na matapos yung 30 minutes. Bumalik kami sa room, bigo. Tina-try naming iconvince si Prof na pumayag na sa calcu sa cellphone, pag-iisipan pa raw niya. Kaya yun, naghanap ulit kami. 10 minutes bago matapos yung 30 minutes free time, bumalik kami CEA. Pakapalan na ng mukha to. Nanghiram kami sa mga tindahan, sabi nga namin, kahit rentahan na lang namin, pero may mga mababait pa ring tao. Nakahiram kami. Ayun, tinakbo na namin mula CEA hanggang COC. Umabot pa kami sa quiz. YESSSS !! Examination time, ANG HIRAP PALA !! Nangangapa ako sa ibang given, kasi di ko na naaral. Hula-hula na lang. Bahala na. Hanggang RIIIIINNNNGGGGGGGGGGG !!!! Nasuspend pa yung klase ! WOOHOO ! Kaya yung quiz namin, quiz pa rin, take home na nga lang. Hahaha. Pero nanghihinayang ako, kasi grabe yung ginawa ko para makahanap ng calculator, tapos biglang ganun. Pero okay na rin, mas maaaral ko yung quiz. Hahaha.

So yan yung dahilan kung bakit di ako nakapag-update. Yes. Tapos medyo loaded din ang aking weekend. Loaded ng gala ! Hahaha. Eto yung schedule ko:

Saturday - Pagkatapos ng klase ko, manonood kami ng Pogitos ng The Dark Knight Rises ! Super excited na ako ! Ang maganda pa, sagot ni Batang Ama lahat ng gastos ! Oyeah ! Mabiyayaan ka nga naman ng mga ganitong kaibigan o. Hahaha.

Sunday - Partey, partey ! In-invite kami ng partner ko dun sa charity sa anniversary nila. Nagcharity kasi kami ng Pogitos nung summer. Yung charity na yun, charity ng kumpanya ng pamilya ni Batang Ama. Big time no ? Hahaha. Excited din ako dito, kasi makikita ko ulit ang Team E (Sila yung kasama ko sa grupo, sa dulong block kasi kami) ! Hahaha.

Yan ang linggo ko. Hassle, masaya naman. Andyan ang friends eh. Hahaha. Pero excited talaga ako sa The Dark Knight Rises. Hahaha. :)

Habang nagbabrowse ako kanina, bigla kong na-click yung vid na to sa YouTube dahil sa malikot na mouse. Tapos ngayon, eto na ang background music ko. Nagandahan ako eh. Kahit di siya gaanong tugma sa buhay ko ngayon. Hahaha. Tsaka kasama kasi si Demi Lovato, kaya yan.

Gusto kong irecord yan sa cellphone ko, pakinggan paulit-ulit, at paulit-ulit ding kiligin. Pitong buwan na rin, pero yung kilig na binibigay mo sa tuwing hinahawakan mo yung mga kamay ko, kahit magaspang at pasmado, tuwing niyayakap mo ako, tuwing hinahalikan mo ako sa noo, o kahit yung mga simpleng bagay lang gaya ng pagngiti mo sakin, hanggang ngayon, ganun pa rin. Hanggang ngayon, ang lakas pa rin ng epekto sakin. Di ko rin alam eh. Ayoko na ngang alisin yung kamay ko pag hawak mo eh. Ayoko na ngang umalis sa pagkakayakap mo eh. Di ko alam kung bakit nanghihina ako sa tuwing hinahalikan mo ako sa noo eh. Di ko alam kung bakit iba yung ngiti ko pag sinasabihan mo ako ng "Love you, Eye" eh. Alam mo bang sa ginagawa mong yan, lalo kitang minamahal ? Oo, kaya sana, wag mong ititigil ha. Kasi, di na rin ako titigil na mahalin ka eh. Oo, totoo yan. Baka sabihan mo na naman akong bolero eh. Kaya sana, wag kang susuko sakin ha. Alam kong madalas akong topakin, malala ang mood swings ko at marami akong issues sa buhay na nakakaapekto satin, pero naaayos ko naman yun. Basta lagi ka lang nandyan. Basta di mo ako iiwan. Basta di ka bibitaw. Kasi iniisip ko pa lang na mawawala ka sakin, nanghihina na ako. Yung naiisip ko pa lang na hindi ko na maririnig yung mga "Love you, Eye" mo, naiiyak na ako eh. Basta ako, di ako aayaw. Di kita iiwan. Kasi gustong gusto kong laging marinig yan sayo. Marinig yung mga I love you mo, na hinding-hindi ko pagsasawaan. Galing sayo eh. Hahaha. Okay, ang corny ko na. Ganun talaga, mahal kita eh :) 

Dahil naumpisahan ko naman na sa tatlong kanta ng buhay ko, ituloy-tuloy na natin. Hahaha. Mainly, puro kahiligan ko sa music ang ibablog ko.  Syempre, magbablog din ako ng iba-ibang bagay sa buhay ko, pero isisingit ko lang yun. Hahaha. Kaya wag na kayo magulat kung puro YouTube vids ang magiging laman ng blog ko, kasi nga music week. Hahaha. Bilang panimula, eto ang background music ko ngayon, at isa to sa pinakamagandang covers na napakinggan ko sa kantang to. Pero di ko naman sinasabi na pangit yung original ha. Maganda lang yung pagkakacover nila dito. Isa to sa mga paborito kong kanta ng isa sa pinakamagaling na banda ng panahon natin ngayon. 

Lahat naman ata tayo, music lover. Ako, aminado dyan. Lahat ng genre ng music, pinapakinggan ko. Basta okay yung lyrics, go lang. Pag nakakarelate ako, o natutuwa lang ako sa kanta, pinipirata ko na. Hahaha. Poorita ako eh. Walang pambili ng albums. Hahaha. Pero kung reregaluhan mo ako ng kahit isa sa tatlong albums ni Ed Sheeran, paglilingkuran kita habang-buhay. Swear. Hahaha. Pero di tungkol sa pagpapantasya ko kay Ed Sheeran to. Ise-share ko yung mga kantang nagdedescribe sa buhay ko. Natutuwa kasi ako na may mga kantang nagdedescribe na sa buhay ko. Di na ko masyadong mahihirapan mag-introduce yourself. Hahaha. 

Pagdating sa friends, marami rin ako niyan. Although hindi ako ganun ka-friendly, marami pa ring gusto maging kaibigan ako. At yung ikukwento ko ngayon, tungkol sa aking mga friendssss. 

So medyo gusto kong magkwento ng konti tungkol sa sarili ko ngayon. Saan ba nagsisimula ang introduce yourself ? E di sa pangalan ! Hahaha. Kaya ngayon, ikukwento ko ang mga pangalan ko pati yung katawagan sakin. Dumadami na kasi sila. Di ko alam kung bakit. Hahaha. Okay, game !

Ayoko na munang magsalita dito. Wala muna akong ikukwento. May something sakin. Basta. Eto na lang muna, para magka-idea kayo.

Habang nag-aayos ako ng gamit ko kanina (WOW, NAG-AAYOS AKO NG GAMIT ! :D), may nakita akong mga crumpled paper. Binuklat ko isa isa at nakita ko yung mga kalokohan ko nung last year lang. Mga rants, lyrics ng kanta, kabwisitan sa buhay, lahat-lahat. Pero may isang papel na sobrang natatawa ako nung nakita ko. Eto yung mga panahong grabe yung pagkabaliw pag-aadmire ko sa isang lalaki, na umabot na nga tuluyan na kong nahulog at minahal siya. Feeling ko, kilala niyo na siya. Hahaha. Gumawa ako ng sulat para sa kanya nun. Sulat-sulatan lang, kasi wala naman talaga akong balak ibigay yun sa kanya. Hahaha. Eto yung laman ng sulat:

                                                                                                      November 15, 2011

Dear Tooot,

          O, ginawan kita ng sulat. Wag kang mag-alala, di mo naman to mababasa. Hahaha. Hay. Alam mo ba, kalahating taon na kitang pinapantasya. Oo, pinapantasya, kasi hindi na lang kita crush eh. Kung pakikinggan mo nga yung tunog ng puso ko, maririnig mo pangalan mo eh. Hahaha. Habang tumatagal, lumalala na ko. Para kang yosi eh. Nakakaadik. Hahaha. Sa tingin ko, hindi naman ako magkakaganito kung di mo na lang rin ako pinansin eh. Kaso, bakit mo nga ba ako pinapansin ? Bakit mo ako pinapakilig ? Bakit mo pa kasi ako inaabakyan ? Bakit mo pa nirereplyan yung mga text ko ? Bakit ang sweet sweet mo pag katext kita ? Naguguluhan na kasi ako eh. Di ko alam kung may nararamdaman ka rin ba sakin o sadyang ganyan ka lang talaga. Ang hirap ! Hulog na hulog na ko sayo oh. Sabi ko nga, mahal na kita eh. At kahit thank you na may smiley lang ang nirereply mo sakin, okay na eh. Kasi kahit sabihin kong hindi ako umaasa, lolokohin ko lang sarili ko eh. Umaasa ako. Asang-asa, kung alam mo lang. Umaasa ako na may matatanggap na I love you too galing sayo. Kahit parang ang labo-labo. Kasi parang ang layo-layo ko pa rin sayo. Hindi naman ako napapagod mahalin ka eh. Napapagod akong umasa. Baka kasi wala ring patunguhan tong kagagahan ko. Baka niloloko ko lang sarili ko. Kaya diretsuhin mo na ako. Para kahit mahirap, makabangon na ko sa pagkakahulog ko. Medyo malayo pa yung aakyatin ko eh. Ang lalim kaya ng kinahulugan ko. Pero sa ngayon, alam kong di mo naman mababasa to, never say never pa rin ang drama ko. Sabi ng signs ko, magiging tayo raw. Naniniwala ako, kaya di ako titigil hangga't di mo sinasabing tumigil ako. Mamahalin kita ng mamahalin, bahala ka dyan. Hahaha.


Note: Tinago ko na yung pangalan niya dito. Sa sulat, buong pangalan pa niya nakalagay. Hahaha.

Walangya. Di na tumigil tawa ko. Hahaha. Napakadesperada ko pala nun. Buti na lang di mo nabasa to nuon. Buti na lang din, napunit ko na to sa likod ng notebook ko at walang nakakita nuon. Buti na lang talaga. Hahaha.

Naisip kong ipost to dahil special ang araw ko bukas na may kinalaman dito. Eksena lang. Hahaha :) Sorry, in love ako eh. Hahaha.

Hindi ko alam kung bakit may highlight yung ibang parts ng entries ko. Hindi ko sila ine-emphasize. Hahaha. Hindi ko alam kung paano tanggalin, kasi di ko rin alam kung bakit sila nagkakaganun. Hahaha. Anyways, eto yung soundtrip ko ngayon habang nagba-blog. Share ko lang. 

Pinaniwala ko na yung sarili ko na mas okay ako pag konting lang yung alam ko. Mas okay nga sakin yung wala na lang talaga akong alam. Kasi, paraan na rin ng pag-iwas yun para sakin. Yun yung paniniwala ko, DATI. Kasi habang tumatagal, unti-unti kong narerealize na mali rin yung ganun. Mali rin na iwasan yung mga ganung bagay. Dapat inaalam sila, para kahit papaano, maging handa ka sa mga mangyayari. Dito pumapasok yung mga sikreto.

Ang ganda ng gising ko kanina. Hindi ko alam kung bakit, pero sinalubong kong nakangiti ang araw na to. Pwede pala yun, yung gigising ka na lang bigla ng nakangiti ka agad. Siguro dahil naayos ko na yung ibang gulong nagawa ko ng hindi sinasadya. Sabihin na nating hindi pa rin ganun kaayos, pero papunta na dun. Dahil maganda ang gising ko, napakapositibo ng aura ko. Magandang simula na linggo, sabi ko sa sarili ko. Gusto kong magtuloy-tuloy to. Kaya napagdesisyunan kong opisyal na simulan ang pagbabalik ko sa normal. Sabi ko nga, no more drama. Tinapos ko na kahapon yun. Kaya ngayon, uumpisahan ko ng ayusin yung gulo sa sarili ko. Hindi ako maghahanap ng solusyon. Hihintayin ko yung solusyon. Hindi dapat hinahanap yung sagot sa kung masaya ba ako, kasi hinihintay yun. Kung gaano katagal ang paghihintay ko, hindi ko alam. Kung dadating ba yun, hindi ko rin alam. Ang alam ko lang, kaya ko ring pasayahin ang sarili kung gugustuhin ko. Nandyan naman yung mga taong nagmamahal sakin. Nandyan pa rin yung mga taong kailangan ko, yung mga nagpapalakas ng loob ko. May dahilan pa rin ako para sumaya. Ang gagawin ko lang ay iko-conquer ko yung mga gumugulo sakin. Paano ? Sabi nila, hindi mo mapapatay ang apoy, kung apoy din ang gagamitin mo. Ganun lang. 

Pumunta ako dun sa lugar kung saan tatlong araw ko ng pinupuntahan para iiyak lahat ng mabigat na nararamdaman ko. Pero ngayon, pumunta ako dun ng nakangiti. Nag-vow ako, na hindi na ulit ako iiyak sa lugar na yun. Huling iyak ko na yung kahapon. Huling iyak ko na yun sa issue ko sa sarili ko. Tinapos ko na lahat sa lugar na yun. At sa parehong lugar, sisimulan ko ang ang pag-aayos sa sarili ko. 

Umuwi ako, at lumabas na sa kwarto ko. Ilang araw na rin kasi akong nagkukulong dun. Nakihalubilo ulit sa pamilya ko. Ayos. 

Tapos na yung unos. Tapos na talaga. Hiling ko na lang, sana wala ng sumunod. Kung meron pa, sana hindi na umabot ulit sa ganito.  

Eto yung bagong kanta ni Katy Perry. Matagal ko na tong alam, pero ngayon ko lang siya naappreciate. Hahaha. Medyo relate na kasi ako sa kantang to. Tignan niyo kung makakarelate din kayo.

Dahil tapos na yung drama ko, magpopost naman ako ng hindi madrama. Kasi parang hindi na tugma yung blog title ko sa mga entries ko eh. Hahaha. So yung ikukwento ko ngayon, nangyari lang sakin kanina.

Hindi na bago sakin yung weird encounters sa jeep. Buong buhay estudyante ko, jeep ang main transpo ko. Marami-rami na rin akong weird na naencounter sa jeep. Meron na rin akong traumatic experience dun. Ikukwento ko yun next time, pag sinipag ako. Haha. Sa ngayon, etong nangyari lang sakin kanina yung ikukwento ko.

Maayos ang umpisa ng araw ko, inayos ko na yung naiwan kong gulo sa bahay bago ako pumasok. Although may iba pa kong problema (yun yung blog ko kanina), okay ako kasi kahit papaano, nabawasan na. So byaheng school na ko. Dahil medyo puyat, umidlip muna ako sa jeep. Matagal naman yung byahe ko, kaya ayos lang. Hindi rin naman ako malikot matulog sa jeep, kaya alam kong wala akong maiistorbo. Tsaka puno yung jeep, kaya malabong masubsob o tumilapon ako pag biglang pumreno kasi masikip nga. Naglagay na ko ng earphones, soundtrip, at yun, tulog na ko. Ayos yung byahe, di ganun katraffic, di rin magugulo yung ibang pasahero. Bigla akong nagising kasi nalaglag yung pamaypay ko. Medyo maluwag na nun kasi lima na lang kami sa may hilera ko, at ako na lang yung babae, yung kabilang upuan, medyo puno pa. Pagkapulot ko ng pamaypay, napansin ko yung lalaki sa tapat ko, nakangiti sakin. Mukha rin naman siyang estudyante tulad ko, tsaka malinis siya. Medyo creepy nga lang, kasi di ko siya kilala para ngitian niya ako ng ganun, pero di ko na lang pinansin kasi inaantok pa ko. So balik tulog ulit. Hanggang pagdating sa V.Mapa, tuluyan ng bumalik yung diwa ko. Malapit na rin kasi akong bumaba. Napansin ko ulit yung lalaki, nakatingin sakin, tapos nakangiti pa rin. Di ko alam kung smiling face lang talaga siya o ano eh.  Pero di ko na lang pinansin, malapit na rin naman ako bumaba, mawawala rin siya sa paningin ko.Pagtigil ng jeep dun sa bababa, bumaba na rin ako agad kahit di pa nakastop at kahit medyo malayo pa. Normally kasi, aantayin ko munang magred yung stoplight saka ako bababa. Wrong move. Umaambon pala nun. Tinatamad akong maglabas ng payong kasi mahihirapan akong magtupi. So nilakad ko hanggang dun sa may tawiran. Pagkita ko, nandun na yung lalaking ngiti ng ngiti sakin. Umiwas ako, pumunta ko sa kabilang tawiran at dun naghintay para makatawid. Maya-maya, feeling ko hindi na ko naaambunan, saka ko lang nalaman na nandun siya sa likod ko, pinapayungan na ako ! Medyo nagfreak-out na ko, kaya tinanong ko na siya. Sabi ko, "Kuya, kilala mo ba ako, kasi hindi talaga kita kilala eh.", ang sagot niya, "Baka ngayon, makilala na kita..." with matching grin sa mukha niya. Shit. Buti na lang pwede ng tumawid, tumawid na ako, binilisan kong maglakad, at pagkatawid ko, nakatingin pa rin siya sakin, nakangiti pa rin siya sakin.

Yan yung mahirap pag ikaw lang mag-isa yung nagbabyahe. May mga taong weirdo na biglang eepal sa byahe mo. Sa ngayon, naghahanap na ko ng kasabay papunta sa school. Kasabay ko sa jeep. Ayoko ng maulit yun. Nakakatakot na. Baka mas grabe pa yung sumunod.

Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin kung sino si kuyang smiley sa jeep...

Ilang araw na rin akong tahimik. Normal naman talaga sakin yung pagiging tahimik. Mas abnormal nga kung maingay ako eh. Pero dahil hindi ko na kaya, sige aminan na. Umaapaw na eh. Mabigat na. Kailangan nang magbawas. Pagod na rin akong umiyak nang umiyak. Kahit gumagaan yung pakiramdam ko pag iniiyak ko to, wala pa rin namang nababago kung yun na lang yung gagawin ko.

Naguguluhan ako. Naguguluhan ako sa gusto kong mangyari sa buhay ko ngayon. Bigla ko lang tong naisip nung isang araw, habang pauwi na ko, kung masaya pa ba ako. Kung masaya pa ko sa nangyayari sakin ngayon. Para akong tinamaan sa tanong. Kasi di ko nasagot. Kasi di ko na alam yung sagot. 

Madali lang magpanggap sakin na okay ako, na masaya ako. Kasi magaling ako dun eh. Great pretender daw ako eh. Pero unti-unti na ring napapansin ng mga kaibigan kong may mali. Bumagsak na yung pader. Pilit kong binubuo, pero wala na. Malaki na yung damage. Obvious na. Kahit ilang beses akong magsinungaling na okay ako, na  ngumiti at sabihing wala akong problema, wala na. Hindi na nila ako paniniwalaan. At ayoko na rin silang lokohin. Ayoko lang namang makita nila na hindi ko na kaya. Ayokong makita nilang mahina ako. 

Ang hirap eh. Gusto ko na rin ng karamay, ng kasamang magbuhat, pero paano ako hihingi ng tulong ? Paano ko ipapaintindi sa kanila yung nangyayari sakin, kung ako mismo, hindi ko rin alam kung anong nangyayari ? Kung ako mismo, naguguluhan ? Isang tanong lang yan, pero ang laki agad ng epekto sakin. 

Doubts, fears, jealousy, pressure, disappointments. Sila yung gumugulo sakin ngayon. Sila yung ugat ng problema ko. Kaya siguro hindi ko na alam yung sagot sa tanong ko, kasi dahil sa kanila. Kaya siguro hirap na hirap na kong maging masaya, kasi dahil sa kanila.

Isa lang naman ang gusto kong mangyari sa ngayon. Yung bumalik ako sa dati. Yung masaya ako. Di ko naman hinihiling na mawala yang mga yan eh. Gusto ko lang, yung hindi na nila ako maapektuhan. Gusto ko lang silang ma-conquer. Kaso bakit hirap na hirap naman. Bakit ang hirap maging masaya ? Hindi ko alam kung madali lang talaga yung problema ko, o pinapahirapan ko lang ang sarili ko eh. 

Alam kong ako lang ang makakatulong sa sarili ko. Alam kong ako lang din ang makakahanap ng sagot sa tanong ko. Kung kailan ko mahahanap, hindi ko alam. Pero sa ngayon kailangan ko ng simulan ang pagbabalik ko sa normal. Maraming tao na yung nag-aalala. Marami na rin akong taong natataboy. Ayokong dumating sa punto na magsawa na sila sakin. 

Sooner or later, magagawa ko rin silang i-conquer. Kaya ko silang i-conquer, ako pa ? Tapos, magiging masaya na ulit ako. Pag nangyari na lahat yun, tatawanan ko na lang ang sarili ko pag binasa ko ulit to. 

Ang dami kong gustong iblog. Ang daming ideas sa utak ko. Pero di ko sila mablog dahil ang dami kong ginagawa at inaasikaso. Siningit ko lang to, actually. Natatakot ako na baka wala na kong maiblog pag nagkafree time na ako. Hahaha. Sana balikan nila ako pag okay na at libre na. Hahaha. Anyways, pumunta ako sa bahay ng kaibigan ko kanina at narinig ulit yung kantang to. LSS ko na siya ngayon. Ayos rin yung kantang to sa panahon. Malamig. Tapos nag-iisa ka lang. Tapos maiisip mo yung mga problema mo sa buhay. Tapos pag pinakinggan mo to, gagaan pakiramdam mo, kasi aantukin ka at makakatulog ka ng maayos. Proven and tested na yan. Hahaha. Pero okay to. Try niyo lang pakinggan :)

"Pag nakakita ako ng lalaking nakat-shirt na may Dora The Explorer na print, magiging kami."
"Pag may nakita akong puting daga paggising ko, makakapasa ako sa finals."
"Pag biglang sumikat ang araw habanng umuulan ng malakas, magkakabalikan kami."

Paghingi ng signs. Yan yung pakikipagdeal ng mga certain na bagay sa sarili mo. Yung tipong pag hindi ka pa rin sure sa mga bagay-bagay, o kaya yung gusto mo lang na may patunguhan yung mga inaanticipate mo, humihingi ka ng sign. Di rin biro yung paghingi ng sign. Kasi di naman halos laging naibibigay yang mga yan. Maliban na lang kung sobrang dali yung sign na hinihingi mo. Haha. Pero syempre, iba yung saya pag nabigay yung sign na hiningi mo, kasi parang may assurance ka na na mangyayari yung gusto mong mangyari eh. 

Hindi ko alam kung bakit, pero masasabi kong ang lakas ko sa mga signs. Kasi halos lahat ng signs na hiningi ko, naibigay. Kumbaga, out of 10, 8 signs na ang nabigay sakin. Hindi rin naman ganun kadali yung mga signs na hinihingi ko. Meron nga kong hiningi na almost impossible talagang maibigay nung panahon na yun. Pero ibinigay yun, agad-agad. Nakakatuwa lang na lahat naman ng hiniling ko sa signs, nagkakatotoo. Sample ba ? Hahaha. Yung relationship ko ngayon, yung love life ko, galing siya sa sign. Haha. Sa pagkakaalala ko, apat na signs ang hiningi ko nun. Kasi hindi pa rin ako convince na magkakatotoo. Parang natripan ko lang yung unang sign. Eh binigay agad. So humingi ulit ako, nabigay na naman ! Dahil parang ang labo pa rin, medyo hinirapan ko na yung pangatlo at pang-apat. At yun nga, nabigay pa rin siya. Kaya yun, parang naniwala na nga ako. Pero di naman instant na paghingi mo ng sign, at pagkabigay, mangyayari na yung winish mo. Hindi rin. Tulad nung sample ko nga, hindi naman agad-agad na naging kami. Buwan din yung inantay ko. Nag-effort din ako nun, para mapalapit siya sakin, para magustuhan niya rin ako. Pangit din naman yung aasa lang sa sign. Dapat may gawin ka rin. 

Pero minsan, iniiwasan ko na ring humingi ng sign. Hindi rin kasi maganda yung puro ka na lang hingi ng sign, asa sa sign. Gaya nga ng sabi ko, kailangan may ginagawa ka rin para mangyari yung mga gusto mong mangyari. Kung gusto mong makapasa ng exam, mag-aral ka. Kung gusto mong maging kayo ng crush mo, mag-effort ka. Gumawa ka ng paraan para mapalapit siya sayo. Kung gusto mong makipagbalikan sa ex mo, sabihin mo sa kanya. Kung hindi man mangyari agad yung mga gusto mong mangyari, matuto kang maghintay. Sabi nga nila, better things come to those who wait. Wag ding maggive-up at wag matakot na magtry ulit, kasi miracles happen everyday. Malay mo, ngayon na mangyari yun, di ba ? Nasa sayo rin naman nakasalalay yung fate mo. Wag mong takasan at iasa sa signs. Pero di naman masama ang paghingi ng signs, kasi kung maibibigay yung sign mo, mamomotivate ka. Inspiration kumbaga. Kung hindi man mabigay, eh hayaan mo na, sign lang yun. Sabi ko nga, ikaw ang gagawa ng fate mo. Nasa sayo pa rin ang desisyon. 

Kaya ko biglang nakwento to dahil kahapon, sinubukan kong humingi ulit ng sign. After ilang buwan, tinry ko  ulit. Kakasabi ko lang ng sign ko, naibigay agad. Dalawang beses pa. Hahaha. Syempre medyo natuwa ako kasi hindi naman ako nag-expect na maibibigay agad. Isa lang din yung hiningi ko, dalawa pa yung binigay. Hahaha. Tapos ngayon, paggising ko, nangyari na yung winish ko. Ilang araw na rin kasi akong naghihintay ng solusyon sa problema ko, kaya nagtry ako ng sign. At yun nga, nangyari na nga ngayon. Hahaha :)

May nahanap ako na short film tungkol sa signs. Si Papa John Lloyd ang bida tsaka si Solenn Heusaff. Haha. Kaya kung gusto niyo panoorin, eto siya:

HAYAAAAH ! Hahaha. Dahil wala pa kong magawa, at sobrang hyper na naman, dito muna ako. Hahaha. Kanina ko pa LSS to. Isa to sa mga kinanta ko kanina sa videoke.

Hindi naman ako nag-expect ng magandang araw ngayon. Ginugulo pa rin kasi ako nung problema kong hanggang ngayon, di pa rin tapos. Isabay pa yung school works. Yay. Pero sabi nga nila, pag kasama mo yung mga taong special sayo, gagaan at gagaan ang pakiramdam mo.

Eto yung panahon na dapat nag-aaral ako. Kasi may quiz/recitation bukas sa isa kong major subject. Kaso wala yung isip ko sa utak ko. Alam kong hindi ako tinatamad. Gumawa nga ako ng reviewer eh. Pero ewan. Parang wala akong gustong gawin ngayon kundi umiyak. Umiyak ng umiyak hanggang wala na akong maramdaman. Hanggang mamanhid ako, at mapagod. Ilang araw na rin akong ganito. Tuliro. Wala sa huwisyo. Nung isang araw nga, sumakay ako ng FX at pumunta ng Megamall ng hindi ko alam kung bakit. Saka ko lang nalaman na mali ako ng nasakyan nung nandun na ko sa mall. Sinita pa ko ng driver dahil nakalimutan ko magbayad. Wala. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magkakaganito.

Ang dami kong iniisip. Ang daming pumapasok sa isip ko. Puro negative. Pessimist kasi ako. Ang hirap mag-isip ng positive ngayong alam mong hindi malabong mangyari yung mga iniisip mo. At ngayon, lahat ng iniisip ko, yung mga kinatatakutan kong mangyari sakin ngayon. Ayoko. Kino-convince ko ang sarili ko na magiging okay ang lahat. Bukas, sa makalawa, mawawala rin lahat ito. Pero ang hirap. Hindi ko alam kung bakit hirap na hirap akong mag-isip ng positive.

Hindi to wala lang. Alam kong normal na kong nagkakaganito. Pero alam kong, iba to. Kung sakali, magiging malaking problema to. Kaya ako natatakot. Kinakabahan. Nadedepress. Ayoko. Wag. Please. Hindi ako handa. Ayoko. Ayoko.

Tama na muna siguro. Kailangan ko ng magpahinga. Itutulog na lang muna to. Baka bukas, iba na yung mangyari. I still hope na bukas, okay na. Hindi naman nakakapagod magwish na magiging okay na ang lahat. Sana.