Stage Fright

Kakavisit ko lang sa isang blog na iniistalk ko. Nabalitaan kong natanggap siya dun sa photography club na sinalihan niya. Ayun. Syempre masaya yung tao, kikita ata siya ng malaki dun eh. Tapos, yung isa ko ring kaibigan, natanggap na model ng isang sikat na clothing line. Syempre, masayang masaya siya. Kasi gustong-gusto niyang makapasok dun eh. Meron pa, yung isa kong school mate na dati kong close, natanggap na writer sa isang sikat na magazine for men. Take note: lahat sila, mga ka-edad ko lang.

Nabitter ako ng konti. Nainggit. Kasi, ang dami na nilang na-aachieve, eh mga ka-edad ko lang sila. Mga kumikita na sila agad ng pera. Tapos ako, eto, wala pa ring plano sa future ko. Actually, malapit na ko makatapos ng pag-aaral, hanggang ngayon, di ko pa rin alam kung ano ba talagang gusto kong gawin sa buhay ko. Ngayon nga, di ako sigurado kung gusto ko pa ba tong course ko eh. Kung kailan namang malapit na akong matapos, biglang umaayaw ako sa pagsusulat. Napakawrong timing.

So ano na ? Ano ba talagang gusto ko ? Malapit na matapos ang mga araw ng pagpepetix ko. Dalawa, tatlong taon na lang, ako na bubuhay sa sarili ko. Kailangan ko nang ayusin ang buhay ko. Kailangan ko nang magplano para sa magiging future ko. Kailangan ko nang magseryoso.

Anyway, masaya ako para sa mga taong dinictate ko sa taas. Sana maging maayos yung takbo ng mga bago nilang career.