"Wag ka ng umiyak. Ayokong nakikita kang umiiyak kasi nasasaktan din ako... Gagawin ko ang lahat para di ka na masaktan. Gagawin ko lahat para lumigaya ka..."
Hayy. Kenneth Hyun, Kenneth Hyun. Si Kenneth Hyun, ang bago kong kinababaliwan ngayon. Kung nanonood ka ng Lie To Me sa GMA, for sure kilala mo siya.
Sa Koreanovela na Lie To Me, siya at si Angela (yung bidang babae) ay nagpanggap na mag-asawa. Syempre, may mga personal reasons sila. Si Angela, dahil gusto niyang ipagyabang na may asawa na rin siya sa bestfriend niya na umagaw sa first love niya. Si Kenneth naman, para makuha yung contract dun sa gustong nilang mag-invest sa kumpanya nila (hindi ko alam kung anong kinalaman ni Angela dun kasi di ko naumpisahan yung koreanovela). At sa pagpapanggap na yun, dun sila nag-umpisang mainlove sa isa't isa.
Kung tutuusin, ordinaryo na yung ganyan setting ng love story. Mayaman, maiinlove sa middle-class na babae. May kokontrang kamag-anak/kaibigan/katrabaho/past relationships. Pero in the end, sila pa rin. Medyo naiba lang kasi nagpanggap silang couple nung una, pero ganyan din tatakbo yung story nila. Kung ako ang tatanungin, kaya naging kakaiba ang Koreanovela na to, ay dahil sa bidang lalaki, si Kenneth Hyun.
Actually, ngayon ko lang narealize, si Kenneth Hyun, siya yung pinapangarap kong lalaki. Well, bukod sa physical looks niya, yung character niya kasi sa series, yun talaga yung pinakagusto ko. Hindi mo aakalain na ang isang lalaking seryoso, busy at mayabang, kaya rin palang maging sweet, caring at thoughtful. Hindi lang basta sweet ha, sobrang sweet niya talaga. Paano ? May isang scene dun na dinala niya si Angela sa parang Times Square ng Korea, tapos nagsisigaw siya dun ng "Siya si Angela Gong, at mahal na mahal ko siya !" ng ilang beses. Tapos, meron pa yung scene na pinasan niya si Angela kasi wala siyang sapatos. Tapos, pagdating dun sa kotse niya, sinuot niya kay Angela yung sapatos. Parang Cinderella lang. Grabe, naiinggit talaga ako kay Angela nun. Hahaha.
Sabi ng kaibigan ko, may kanya-kanyang ways ang mga lalaki pagdating sa sweetness. Depende na lang sa babae yun kung gaano niya i-aappreciate yung sweetness ng lalaki. Pero para sakin, yung effort na ginawa ng lalaki yung nagmamatter talaga. Yun talaga yung nakakakilig eh. Ewan ko, pero ako, ang dali-dali ko lang pakiligin eh. Simpleng forehead kiss lang, kinikilig na ako. Mababaw ba ? Hahaha.
Sa aking pananaw, yung mga ganitong lalaki, yung mala-prince charming lang ang datingan, hindi talaga sila nag-eexist sa real world. Ewan ko ha, para sakin kasi, wala namang perpektong boyfriend talaga. Kahit gaano kabait yan, may flaws pa ring tinatago yan. Unlike ni Kenneth Hyun na para sakin, perpekto na, meaning, di talaga siya nag-eexist. Sabi na nga ba eh, hanggang pangarap ka na lang eh. Hahaha.
Okay. Di ko yan handwriting. Kasi, mas maayos pa yung handwriting ko ng konti dyan. Pero, hand ko yan. Hahaha. Sinulatan ng boyfriend ko yung right hand ko kanina sa mall. Yan yung sinulat niya.
Wala lang. Kinikilig kasi ako. Ang sweet eh. Bakit ba. Hahaha. Ayoko na ngang tanggalin yan eh. Kaso, natanggal na kanina nung naligo ako. Buti na lang napicture-an ko pa. Hihihi :)
Lahat naman ata tayo may mga kinaiinisang tao. Normal naman daw yun, sabi dun sa nabasa ko. Pero ewan ko kung normal pa yung sa akin. Kasi, seryoso, gusto ko na silang mamatay. Oo, winiwish ko na mamatay na sila, now na, ASAP. Ganyan kasama ang mindset ko sa mga taong ayaw ko. Gusto mo ng sample ? Sige, bigyan kita.
Etong taong to, okay naman kami nung una. Hindi kami close, okay lang. Hindi ko rin naman siya napapansin nuon. Ang alam ko lang, nag-eexists siya. Wala akong alam sa kanya, at wala rin naman akong paki sa kanya nun. Ganun lang ang treatment ko sa kanya. Pero, dumating yung time, na ipinakita na niya sakin yung tunay niyang kulay. Putsa. Hindi ako natuwa. Hindi ko alam na ganun siyang tao. Grabehan. Oo, nung ipinakita niya yung tunay niyang ugali, dun ko siya inayawan. Walang sisihan ah, pero binigyan niya ako ng dahilan para isipan siya ng mga ganyang bagay. OA na kung OA, pero once na ginalit mo ko, hindi na yun mawawala, lalo pa sa kanya, di ko naman siya kaibigan. Malabo ka na sakin pre. Kahit magsorry ka pa, wala na.
Naiinis ako na buhay pa rin siya. Naiinis ako na humihinga pa rin siya. Naiinis ako na sumasaya siya. Naiinis ako tuwing nakikita ko siya. Naiinis ako tuwing naririnig ko boses niya. Naiinis ako tuwing nakikita ko siya sa Newsfeed ko. Naiinis ako na lahat ng mga gusto kong mangyaring masama sayo, hindi dumadating. Naiinis ako.
Hindi naman ako naiinis sa isang tao ng walang dahilan. At napakabihira nung mga dahilan ko para kaiinisan ang isang tao talaga. Kaso, kung nagawa mo yun, wag ka ng umasang gugustuhin pa kita pre.
Masama raw talaga akong magalit. Kung kaibigan o kakilala mo ako ngayong college lang, swerte ka. Kasi di pa ako nagagalit talaga. Yung mga nakikita lang nila, normal na pagkainis at pagkabadtrip ko lang yun. Kung kaibigan o kakilala mo ako nung high school pa, malamang, nakita mo na akong magtransform sa pagiging monster. Oo, monster kasi yung pagkakadescribe sakin ng best friend ko nung nagalit ako once. Pero wala akong idea kung pano ako magalit talaga. Kasi, nagdidilim ang paningin ko nun, at di ako nakakapag-isip ng tama. After mag-explode ng galit ko, hinihimatay ako. Kaya wala na akong naaalala na ginawa ko nun.
Pagkatapos nung huling nagalit ako, tinulungan ko yung sarili kong maging kalmado. Kung masama talaga akong magalit, dapat kong i-avoid na magalit. Kaya inaral ko talaga ang pagkontrol sa emotions ko, hinabaan ang pasensya at naging mas mature, lalo na sa pagharap sa mga taong kinaiinisan ko.
Para sa mga taong nakasama na sa "I want you to die" list ko, gusto kong humingi ng sorry, dahil hindi niyo na maalis yung galit ko sa inyo. Kung maalis man, eh milagro na yun. Sorry, kasi hindi ako titigil na magwish na mamatay na kayo. At yung huli, sorry dahil kung may mangyari man sa inyo, seryoso, matutuwa ako. Masama na kung masama, sorry ganyan talaga ako eh. Natural ng masama ugali ko, pinasama mo pa.
So mga parekoys,
Kakavisit ko lang sa isang blog na iniistalk ko. Nabalitaan kong natanggap siya dun sa photography club na sinalihan niya. Ayun. Syempre masaya yung tao, kikita ata siya ng malaki dun eh. Tapos, yung isa ko ring kaibigan, natanggap na model ng isang sikat na clothing line. Syempre, masayang masaya siya. Kasi gustong-gusto niyang makapasok dun eh. Meron pa, yung isa kong school mate na dati kong close, natanggap na writer sa isang sikat na magazine for men. Take note: lahat sila, mga ka-edad ko lang.
Nabitter ako ng konti. Nainggit. Kasi, ang dami na nilang na-aachieve, eh mga ka-edad ko lang sila. Mga kumikita na sila agad ng pera. Tapos ako, eto, wala pa ring plano sa future ko. Actually, malapit na ko makatapos ng pag-aaral, hanggang ngayon, di ko pa rin alam kung ano ba talagang gusto kong gawin sa buhay ko. Ngayon nga, di ako sigurado kung gusto ko pa ba tong course ko eh. Kung kailan namang malapit na akong matapos, biglang umaayaw ako sa pagsusulat. Napakawrong timing.
So ano na ? Ano ba talagang gusto ko ? Malapit na matapos ang mga araw ng pagpepetix ko. Dalawa, tatlong taon na lang, ako na bubuhay sa sarili ko. Kailangan ko nang ayusin ang buhay ko. Kailangan ko nang magplano para sa magiging future ko. Kailangan ko nang magseryoso.
Anyway, masaya ako para sa mga taong dinictate ko sa taas. Sana maging maayos yung takbo ng mga bago nilang career.
